Bij deze whisky ging het commentaar weer alle kanten uit en dat maakt het juist zo leuk. Deze whisky breekt vriendschappen open, een prima whisky met een heerlijke afdronk, ontzettend genieten maar niet creatief. Hij valt in het rijtje een beetje uit de toon, de voorgaande Bunnahabhain in de proeverij was te goed. In de neus en smaak zat een krijtdropje en een van de deelneemsters deed hij denken aan haar man, als die bij de open haard heeft gestaan: licht rokerig en licht turf. Verder wordt er trekdrop in gevonden, maar zonder krijt. Wat er gemist werd was de stalmest, want dat vindt ze leuk om te ruiken.
Normaal komt de Moine harder en steviger binnen, deze is een beetje zacht, zweverig en boterig, maar ook veen, rook, hooi en een beetje stroef plakkerig. Eigenlijk relatief weinig smaak. En met een drupje water ‘gaat-ie open’. Iemand was totaal in harmonie met deze whisky en vond dat deze mee mocht naar het festival in de Grote Kerk in Alkmaar.
Het was voor veel deelnemers de lekkerste tot op dat moment, maar iemand vond de eerste geproefde van de avond de beste. Dan is een 2e plek in deze proeverij zeker niet slecht te noemen.
